+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۲ ساعت 22:19 توسط دوستدار حدیث
|
مثل بعضی از شاعرها شعرهایش را به صندوقچه ذهنش نمی سپارد. می زایدشان. شاید شعرهایش جفت جنین های حسش اند که بعد از تولد ترکشان می کند... روحی است متعالی ، مادرانگی ای وسیع ، با بال های باز که از این قله به آن قله پرواز می کند و من تنها ،با تماشای پروازش باور می کنم که هنوز هم پرنده ام...